Views
3 months ago

2019-04

  • Text
  • Februari
  • Schip
  • Binnenvaartkrant
  • Schepen
  • Jaar
  • Onze
  • Binnenvaart
  • Twee
  • Nieuwe
  • Goede

De Binnenvaartkrant 16

De Binnenvaartkrant 16 12 februari 2019 Dubbelwandig tankschip gezocht Vinotra uw innovatieve partner voor transport en bunkering van zwarte en blanke producten actief in Rotterdam, Amsterdam, Antwerpen en de Noord-Europese waterwegen. Meer dan 40 jaar uw duwbakkenspecialist. Biedt te koop, te huur of te vercharteren aan: DUWBAKKEN TE KOOP met/zonder luiken. 76,50 x 11,40 x 4,30 mtr. - 2800 ton. 76,50 x 11,40 x 4,00 mtr. - 2744 ton. 76,50 x 11,00 x 3,20 mtr. - 2144 ton. 90,00 x 11,45 x 4,30 mtr. - 3520 ton 110,00 x 11,45 x 4,50 mtr. - 4534 ton. TANKERS TE KOOP Diverse 80,00 x 9,00 x 2,70 mtr. - 1285 ton. (met geldige papieren) DIVERSE PONTONS TE KOOP / TE HUUR NIEUWBOUW (CONTAINER) DUWBAKKEN 110 X 11,40 X 4,50 mtr. 90 x 11,40 x 4,50 mtr. Container Duwbakken: 88,20 x 11,45 x 3,85 mtr. met of zonder boegschroef Tevens nieuwbouw pontons in diverse afmetingen TE KOOP GEVRAAGD Duwbakken 76,50 / 90 / 110 mtr. alle leeftijden Wij hebben nog veel meer objecten in de verkoop; bel of mail ons gerust ! Om aan de vraag van onze klanten te voldoen, breiden wij onze vloot uit. Beschikt u over een dubbelwandig tankschip met een capaciteit tussen 1000mt tot 8000mt voor het transport van blanke of zwarte producten? Dan zijn we op zoek naar u. Vinotra is - Betrouwbaar - Flexibel - Innovatief - Transparant - Iso 9001 en 14001 gecertificeerd mogelijkheid tot time-charter Voor meer informatie neem contact op met Jan Verbergt of Koen Geeraerts op het telefoonnummer: +31 (0)85 064 60 40 (Main and AOH number) of per e-mail op info@vinotra.com www.kamar.nl | info@kamar.nl | +31 (0)78-2049339 Vinotra - Brugsteen 4, 4815 PL Breda Op maat gemaakt: Aluminium luiken Voor info: Peter Tinnemans 0622957187 | www.tinnemans-scheepswerf.nl

De Binnenvaartkrant 17 12 februari 2019 Jooren Scheepsschroeven bestaat zestig jaar Alles draait om schroeven Zestig jaar bestaat Jooren Scheepsschroeven. Geen reden voor een groot feest of open huis, vond directeur Dymphina Jooren. “Daar hebben we het ook veel te druk voor.” Maar de verjaardag van het Dordtse familiebedrijf mocht ook niet zomaar voorbijgaan. Dus was er vrijdag 1 februari bij de koffie een speciale taart, met als decoratie een schroef. Voor die gelegenheid waren ook vader Kees Jooren (inmiddels bijna 80 jaar) en zijn vrouw uitgenodigd. Van je vader heb je het bedrijf overgenomen. Wanneer was dat? “In 1999. Samen met m’n broer Kees en m’n man John trouwens. Zij werken in de fabriek, ik op kantoor. Samen met acht collega’s.” Het was je opa die het bedrijf in 1959 begon, toch? “Ja, die heette ook Kees. Hij startte samen met zíjn vader, die nog een poosje heeft meegewerkt. Ja, die heette ook Kees. Ze begonnen bij Zandhandel Goedhart op het terrein, even verderop. Ze werkten beiden bij Fokker, aan de overkant. Goedhart had een kapot te schroef, van gietijzer. Mijn opa zei dat hij die wel kon lassen met brons. Dat had hij in de oorlog geleerd toen hij door de Duitsers was opgepakt en in Duitsland tewerkgesteld. Hij is later ontsnapt en heeft ondergedoken gezeten in Brabant. Toen hij Goedhart had geholpen met die schroef, ging dat verhaal al snel rond. Zo kregen ze meer opdrachten en zijn ze een bedrijf begonnen. In 1976 zijn ze verhuisd naar dit pand, aan de Papendrechtsestraat.” Wanneer ben je hier zelf gaan werken? “Ik kwam altijd al mee naar het bedrijf. Toen ik een jaar of vijf was, ging ik met m’n vader mee naar jachthavens om schroeven te bekijken en als puber hielp ik m’n opa in overall in de fabriek. In 1988 kwam ik officieel in dienst; eerst een paar uurtjes per week, voor de administratie. Vier jaar later heb ik m’n andere baan opgezegd en ben ik hier fulltime gaan werken.” Is er veel veranderd sindsdien? “Er is veel gemoderniseerd. Maar niet de reparatie van de schroeven op zich. Dat blijft warm stoken, met hamers slaan en lassen. Het blijft vakmanschap. De jongens in de fabriek werken hier al een jaar of 35. Kees en John allebei al sinds 1991.” Wat is de belangrijkste ontwikkeling van de afgelopen jaren? “Dat is de groene schroefrand. Die hebben we in 2013 met subsidie van het ministerie van Economische Zaken ontwikkeld. Het is een aangepaste snijrand op de schroef, onder een bepaalde hoek geslepen. Een kleine aanpassing met groot effect. Dat hebben we gedaan in samenwerking met een binnenvaartschipper, die met de vraag kwam en de aanpassingen al varend heeft uitgetest. Op een gegeven moment meldde hij dat hij 5 procent brandstof bespaarde. Toen wisten we dat we de optimale vorm en dikte te pakken hadden. Alle binnenvaartklanten kiezen er nu voor. Logisch want die groene schroefrand kost maar 15 procent van de schroefdiameter. Bij een schroef van 1,50 meter is dat 225 euro. Dat heb je met 5 procent brandstofbesparing zó terugverdiend. Ook het aantal decibellen in de woning gaat erdoor omlaag.” Loont repareren wel de moeite? Dymphina Jooren, met links haar broer Kees en rechts haar echtgenoot John. “Bijna altijd wel. We kunnen meestal een schroef wel redden, hoe erg die er ook aan toe is. Vaak is er door schade en/of slijtage 5 tot 10 centimeter van een blad af; dat kunnen we er weer aanlassen. Repareren is altijd goedkoper dan een nieuwe schroef kopen.” Wat zijn de doelstellingen voor de komende tien jaar? “Doorgaan zoals we nu bezig zijn. We zijn nu met z’n elven. Voor ons hoeft het niet groter. We hebben sinds 1999 nooit verlies gedraaid en dat wil ik zo houden. We zijn heel constant. Natuurlijk schommelt de hoeveelheid werk; er gaan schippers met pensioen en schepen van klanten worden gesloopt. Maar er komen ook steeds weer nieuwe bij. Ik kies voor zekerheid en stabiliteit. Geen stress met verkooptargets om te groeien. We doen gewoon ons best en leveren vakwerk. Dan komen klanten vanzelf.” Je werkt dan wel op kantoor, maar je hebt zelf ook veel kennis van schroeven. Je bent vorig jaar zelfs begonnen met het geven van workshops… “Klopt, voor medewerkers van technische diensten bij rederijen en voor scheepwerven. Elke maand plan ik één workshop in. Die zitten nu al tot en met oktober vol. Ik doe dat gratis. Omdat ik besef dat td’ers zó ontzettend veel moeten weten van hun schepen en de techniek aan boord… De schroef is maar een klein deel daarvan. Als zij leren wat er mis kan zijn met een schroef, kunnen ze ook beter inschatten of een reparatie nodig is. Ik heb er een handboek met een stappenplan voor geschreven. Hartstikke handig vinden ze dat.” Zwaar werk Aan een tafeltje verderop zie ik een oude bekende… Althans dat denk ik. Hij zit aan de lunch met een andere man en ze hebben veel plezier. De drank vloeit rijkelijk. Ik twijfel, want hij ziet er toch echt anders uit dan in mijn herinnering. Een bekende lach overtuigt mij uiteindelijk en ik begroet hem even later. Hij herkent mij direct. PENSIOENPRAAT “Mijn grote vriend”, roept hij. We maken een afspraak en twee weken later zitten we in hetzelfde restaurant aan tafel. In de computer kwam ik zijn stukken tegen, inmiddels bijna tien jaar geleden. Succesvol ondernemer in de mode, vier winkels in het midden van het land en toen net weduwnaar. “Nou kijk”, zegt hij, “ik was zo Stefan Lans is als pensioenspecialist verbonden aan Koninklijke BLN-Schuttevaer. Hij schrijft deze rubriek op persoonlijke titel en behandelt in Pensioenpraat onderwerpen en voorvallen uit de praktijk waarmee ondernemers, werkgevers en werknemers hun voordeel mee kunnen doen. De voorbeelden behelzen geen adviezen, maar zijn illustratief. Voor informatie in specifieke situaties kan men het beste een persoonlijk gesprek aangaan met een pensioenadviseur. genaaid door die verzekeraars, met mooie praatjes en grote beloften. Er was op dat moment niets over van mijn spaarcentjes. Niets. Een poliswaarde van ongeveer 0. Daarnaast ook nog wat aandelensprinters, die keihard de verkeerde kant op renden. En na afloop ook nog wat bijbetalen, meneer. Behalve ik had iedereen grof verdiend aan deze producten. En toen kwam jij…” Hij geeft me een gulle lach. Langzaam komt mijn herinnering terug. Hij was een van de eersten die koos voor lijfrente-banksparen. En profiteerde daarna heel lang van de stijgingen van de beurzen, met als gevolg een geweldig en langdurig rendement. Hij laat me zien dat de centjes bijna zijn verdubbeld. Daarnaast heb ik hem geholpen om met compensatieregelingen nog wat centjes terug te krijgen. “Ach, achteraf is alles goed gegaan”, zeg ik zeer bescheiden. “Het had zomaar anders kunnen aflopen.” Hij geeft me complimenten voor mijn inzichten en hulp. “En nu, hoe gaat het met je”, vraag ik. “Het is goed, erg goed”, zucht hij. “De winkels zijn gestopt, er viel niets meer mee te verdienen. Maar ik woon nu bij een vriendin, een van de velen. We maken contact, ze worden verliefd en ze willen mij graag onderhouden." "Ik reis zo de halve wereld rond en de dames hebben veel plezier bij mij”, zegt hij met een grote grijns. Nu begrijp ik zijn gezonde bruine kop, zijn geverfde haren, slanke lijf en dure kleding. “En over een paar jaar krijg ik aow, mijn lijfrente en stop ik met dit werk." "Of misschien trouw ik wel met de rijkste. Je moet toch wat doen na je pensioen”, lacht hij bulderend. “Maar vergis je niet”, zegt hij. “Het is zwaar werk.” Ik knik, maar denk er het mijne van.

De Binnenvaartkrant