Views
1 year ago

2011-26

  • Text
  • Jaar
  • Binnenvaart
  • December
  • Binnenvaartkrant
  • Nieuwe
  • Schepen
  • Rotterdam
  • Wensen
  • Schip
  • Twee

De Binnenvaartkrant 46

De Binnenvaartkrant 46 20 december 2011 wenst u Prettige Kerstdagen en een Gelukkig Nieuwjaar Koningin Wilhelminahaven 22 ZZ . 3134 KG Vlaardingen Tel. 010-4344445 . fax 010-2329500 De oude en de nieuwe eigenaar van Cafe ’t Buisie (op het Noordereiland) wensen hun clientèle hele fijne feestdagen en een goed 2012 Op 5 januari a.s. geven wij een nieuwjaarsborrel ter gelegenheid van de spetterende heropening van Cafe ’t Buisie met een gastoptreden van Joe Cokker U bent allen van harte welkom vanaf 17.00 uur. Het Buis Team Wij wensen onze partners prettige feestdagen en een voortvarend 2012 Verenigde Tankrederij B.V. P.O. Box 59005 | 3008 PA Rotterdam Nijmegenstraat 1 | 3087 CD Rotterdam | Harbour 2181a T +31 (0)10 487 62 00 | F +31 (0)10 487 62 19 VTGROUP.NL

De Binnenvaartkrant 47 20 december 2011 KERSTSPECIAL 2011 In de Onderstad, door de achterstraten, naar het water DOOR FRANK ANTONIE VAN ALPHEN Waar Fien de Floep woonde, lag de beerput naast de waterpomp. Riolering was daar niet. Wel tyfus, difterie en pokken; paupers, ongeschoolde ambachtslieden, kaaisjouwers en andere onaangepasten. Ellende werd met het drinken van jenever en het zingen van liederen vergeten. Soms was het proosten met een spiritusdrinker, waarbij het dan beter was je eigen foezel te nemen. Vaak zaten de benedenstadbewoners tot ver na middernacht op straat. Maar nu niet. Nu was het winter, hadden ze het koud en deden ze stomdronken domme dingen. Dat doen straatarme mensen nou eenmaal om hun erbarmelijke bestaan te kunnen vergeten. Meestal lukte het haar om niet weer zwanger te worden. Altijd had Fien haar klanten op tijd van zich af kunnen duwen. Maar ditmaal was het mis. Fien was met zes kinderen aan haar lot overgelaten door haar ouwe vrijer, een schipper. IJzeren Rinus, een kaaisjouwer waar je geen heibel mee wilde hebben, had hem daarom flink op zijn falie gegeven, toen deze weer een keer in de Benedenstad was. De varensman had nog geprobeerd te vluchten; het op een lopen gezet door de gasjes en steegjes en achterplaatsen, richting Waalkade. Maar Rinus haalde hem in, voordat deze zich in zijn roef kon verstoppen. De schipper smakte tussen de zakken kolen die Rinus van boord moest sjouwen. Hij en zijn makkers hebben het schip niet gelost. De volgende dag niet, en de dag daarop ook niet. De schipper heeft nooit meer handel op de Benedenstad gehad. Fien miste hem, maar zou dat alleen aan Rinus toegeven. Weer zwanger zijn maakte haar langzamerhand wanhopig. Niet omdat iemand in de Benedenstad zich er druk om maakte dat ze weer een buitenechtelijk kind had. Maar omdat zij haar andere kinderen al nauwelijks wist te voeden. Waarvan er inmiddels één overleden was. Letterlijk ziek (illustratie www.manonbruininga.nl) van het tobben werd ze. Maar volgens haar buren had de laatste klant haar ziek gemaakt. Rinus probeerde zo goed als het ging voor haar te zorgen. Maar dat was moeilijk als je tot ‘s avonds laat op de kade moest werken. Het was winter. Fien werd zwakker en zwakker. Ze keek naar het zonlicht dat tussen de dakpannen sintelde en zei: “Ik kan het kermen van Annie nog horen Rinus, toen ze haar bevroren zoontje na lang zoeken onder het ijs vond. Ruim een meter water stond in de huizen.” Hooggelaarsde kaaisjouwers hadden geen tijd gehad alle troep die de Benedenstad was binnengedrongen, op te ruimen. Omdat ze snel weer aan het werk moesten op de kaai. Er was een hoop verloren loon in te halen. “De vrouwen van de Onderstad hadden weer een week lang iets te schrobben”, spotte Fien zo goed als zij kon met achterademige stem. “Ik heb vannacht van een grote draaikolk gedroomd, Rinus, die de sjieke Bovenstad zal wegvagen en de Onderstad zal verheffen in mooie, hoge huizen. Waarin onze kinderen veilig zullen wonen. Die hoge heren vertellen dat we slecht leven, maar kruipen wel bovenop ons. Je moet beloven me naar de rivier te brengen als ik het niet haal, naar mijn ouwe vrijer.” Fien zakte terug in haar kussen. Rinus depte haar voorhoofd. Morgen zou hij haar kledij weer moeten ontdooien. “Ik moet werken Fien. Ik moet je even alleen laten.” Hij stapte de ijzige kou in en dacht aan het zware sjouwwerk dat op hem wachtte. Sneeuw dwarrelde naar beneden. Maar alleen zij die achter hun warme haardvuren zaten, konden er een mooi kerstkaartje van tekenen. Hoe moest dat nu met Fien in deze ellendige Onderstad van rode hond en difterie? Hij stapte in een hoop paardenstront en wist echt niet waarom hij nou moest lachen. Over de Waal gleed een toplicht als op een kerstkaartje voorbij. Maar Rinus zag het niet. Rinus dacht aan tachtig kilo steenkool op zijn rug. Fien ging het verliezen. Haar weerstand was gebroken. Ze had hoge koorts. Ze droomde dat zij en haar ongeboren kind vanaf de Waalkant werden toegezwaaid. Ze moest op de gierpont stappen om naar de overkant van de rivier te worden gebracht. Toen zag Fien een vrouw op de rand van haar bed. Die met een maar al te bekend gezicht sprak: “Maak je geen zorgen. Ik zal jou en je kind veilig overvaren, lieve Fien. Je hebt het verdiend.” “Waarom verschijnt Maria aan het bed van iemand die door die van de Bovenstad sociaal-achterlijk wordt genoemd”, ijlde Fien. “De mensen hebben al zo veel onzin over mij gezegd, geschreven en gepredikt. Ik ben er voor de paupers, de armen van lichaam en geest, de vrouwen van lichte zeden. Dus ook voor jou.” “Ja, maar te laat”, beefde Fien. De Maagd legde een koele hand op haar koortshoofd en de andere hand op haar buik. Er gleed een gevoel door Fiens lichaam dat ze nog nooit had gevoeld. Zij zag een ster tussen de dakpannen boven haar hoofd groter en groter worden en alsmaar dichterbij komen, terwijl sneeuw vredig door de kieren dwarrelde. Fien sloot haar ogen met de mooiste glimlach van de Benedenstad. “De koudslager heeft haar gehaald”, zei Rinus hardop en drukte zijn hoofd in het frêle lichaam van de vrouw, zodat niemand zijn tranen zou kunnen zien. Als er verder iemand was geweest. Na het gedane werk moest hij wel terug naar zijn zieke vriendin. “Maak je geen zorgen Fien, ik zal jou en je kind veilig overvaren”, mompelde IJzeren Rinus. Je hebt het verdiend.” Hij wikkelde haar in een lompen deken en bracht haar naar de Waal. Daar liet hij haar lichaam voorzichtig in het ijskoude water zakken, in de rivier waarop haar oude vrijer nog altijd voer. “Ik snap niet wat je altijd in die onverlaat hebt gezien”, bromde Rinus. Maar nu kun je eindelijk een woeste kolk worden en de stad schoonspoelen Fien. Je bevroren kleren zal ik niet meer hoeven te ontdooien.” Rinus keek hoe ze stroomafwaarts dreef. Net voordat hij haar uit het oog verloor, leek haar lichaam even overeind te komen uit het spiegelende maanlicht. Sindsdien weten de arme mensen van de Benedenstad hoe ze het kruiend ijs op de rivier moeten noemen: de Waal gaat rechtop zitten. Als herinnering aan Fien de Floep. OPTIMAAL GEFILTERD TB DONALDSON De vervangingsfilters voor o.a. Caterpillar, Deutz, John Deere, GM, Scania, Volvo, DAF, MAN, Hatz, Lister, ABC, MTU, Wärtsilä, etc... administratie- & advieskantoor voor de maritieme sector TB Plus Noordeinde 176 3314 LW H.I. Ambacht Postbus 441 3340 AK H.I. Ambacht Tel 078 684 14 00 Fax 078 684 14 09 E-mail info@tb-plus.nl Namens het TB plus team wensen wij alle vrienden, bekenden en relaties goede kerstdagen en een goed 2012. • Administratie & Advieskantoor Tel.: 038-4773800 . E-mail: info@snijderfiltertechniek.nl Voor een grenzeloos & waterdicht advies

De Binnenvaartkrant