Views
3 years ago

2008-08

  • Text
  • Jaar
  • Pompen
  • April
  • Schepen
  • Schip
  • Binnenvaartkrant
  • Nieuwe
  • Onze
  • Binnenvaart
  • Twee

De Binnenvaartkrant 22 8

De Binnenvaartkrant 22 8 april 2008 IHDA Shipbuilding Dorpsstraat 59 a Krimpen aan de Lek Tel. 0180- 551199 Fax: 0180- 554063 TANKVAART: 135 x 15.00 125 x 11.45 110 x 11.45 110 x 13.50 86 x 9.50 De casco’s worden onder andere gebouwd in China, Polen, Rusland, Oekraïne en Egypte. Het vervoer van de casco’s uit China vindt plaats op eigen zeeschepen of eigen ponton. WWW.IHDA.NL (sinds 1989) IHDA levert casco’s en complete schepen voor de zeevaart en binnenvaart. Binnenvaart op korte termijn te leveren diverse afmetingen. DROGE LADING/ CONTAINERS: 135 x 17.10 135 x 14.20 110 x 11.45 KOPPELVERBAND: 106 x 11.40 / 72.80 x 11.40 De Binnenvaartkrant 23 8 april 2008 Vereniging ‘De Binnenvaart’ zorgt aan boord van Switzerland II voor primeur Geslaagde museumcruise met 110 experts 43 patenthouders op één schip en op de foto. DOOR JOHAN DE WITTE Voor de gangway van de René Siegfried reden dinsdag 25 maart de taxi’s af en aan. Afscheid aan de Wantijkade. Vanaf 14.00 was het inschepen naar Basel! Nagewuifd en met nerveus nieuwsgierige spanning ‘klauteren’ de 110 passagiers met hun ‘plunjezak’ op de langszij liggende rivercruiser Switzerland II. Vereniging ‘De Binnenvaart’ met Jos Hubens aan het roer, heeft met ‘loodswerk’ van Gabriëlle Bronsema, directeur Rivers & Cruising, en de Belgische ‘bootsman’ Pierre Verberght, 110 varensgezellen geronseld voor een maritieme museumreis met als eindbestemming Basel. Hubens: “Met iedereen die maritiem geëngageerd is gaan wij naar Rusland, China of Siberië; er is veel mogelijk. Reizen die in een reisfolder niet voorkomen, realiseren we als vereniging zelf.” “Deze reis was het afmeren bij een zevental maritieme musea tussen Dordrecht en Basel, waarbij onder andere het equivalent van onze René Siegfried, de duwboot Strasbourg in de haven van Straatsburg, op onze aandacht kan rekenen. Waar binnenvaart vaart, kun je onze vereniging verwachten”, aldus de cres van Vereniging ‘De Binnenvaart’. “Die paar weken op de Rijn waren de mooiste” In 1949 en 1950 heb ik tijdens mijn schoolvakantie van de zeevaartschool bij Yacht Holidays als matroos gevaren uit Londen op de Lady Constance. Dat schip was een voormalige Kriegsmarine R-Boot, had drie Deutz-diesels en ik geloof De marathon van werk en hobby begon op de vertrekdag voor Jos Hubens met een uurtje sporten. Een goed begin na de intensieve voorbereiding voor deze ‘spionagereis’. “Even kijken in Strasbourg en bij collega’s. De ambitie straalt eraf bij deze museum-shippingcruise.” Zestig jaar Sinds 2007 prominent genoemd in het Guiness Book of Records met 140 sleepboten in kiellijn, staat de vereniging dit jaar weer in de belangstelling met de aandacht voor zestig jaar Rijnpassagiersvaart. De expositie daarover is voor iedereen toegankelijk op het moederschip René Siegfried, dat ligt afgemeerd aan de voormalige Biesboschwerf in het Dordtse Wantij. Reken maar dat ze er zin in hebben! “Voor deze reis was ik de eerste die inschreef”, zegt bestuurslid Leo Schuitemaker, ook redactielid van het verenigingsblad en altijd met camera gewapend om de evenementen vast te leggen. Zijn inschrijfactie wordt verduidelijkt doordat hij lang geleden zijn vrouw Rina op de passagiersvaart heeft ontmoet. De binnenvaart heeft een vereniging die wordt gedragen door bevlogen leden, medewerkers en degenen die koffie schenken, ofschoon INGEZONDEN BRIEF de meerderheid het nu even bij varen houdt op de luxe en gezellig ingerichte Switzerland II van Duraship, waarvan de bar het beslotene van een stuurhut heeft en de aanwezigen uitdaagt tot ‘kijk’ op het vaarwater van ‘toen en nu’. accommodatie voor zo’n veertig passagiers. Een zusterschip was de Master Standfast. Er voer ook een kleiner scheepje, de Lady Betty, hier vanuit Middelburg en dat bleef uitsluitend in West-Nederland. Die twee schepen kregen hun passagiers, allemaal Engelsen, aan boord in Maassluis. De reis ging dan via Düsseldorf, Keulen, Koblenz en Mainz naar Frankfurt am Main. Daar gingen de passagiers een paar dagen toeren met bussen en op de terugreis legden we aan in Rüdesheim en Arnhem. Mijn werk bestond uit dekwassen om 06.00 uur, koper poetsen en stand-by zijn naast de Nederlandse loods, die de hele dag zelf aan het roer stond. ‘s Nachts was er altijd een van de drie matrozen wachtsman. De kapiteins waren Royal Navy-officier geweest en zaten nog Nieuw record Het eigen book of records van Vereniging ‘De Binnenvaart’ noteert de primeur van 43 bezitters van nog intensief gebruikte, opgepoetste c.q. afgestofte Rijnpatenten op één foto. ‘Overweldigende vaarwaterkennis aan boord van één schip slaat bodem onder de voeten van de Wasserschutz weg’, zou de kop van een plaatselijke Duitse krant kunnen zijn. Allemaal op de foto voor de vlaggenmast van de Switzerland II. Uniek, echter ‘deerniswekkend’ voor hen die nooit de Rijnvaart bestudeerd hebben. Roel Hoekstra, getalenteerd maritiem entertainer, coryfee van de Eendracht en nog altijd actief in de waterbusiness – al heeft hij de Rijn alweer een jaar of twintig niet bevaren – laat de bar overziend weten dat deze cruise “een plus aan mentors heeft”. Joost de Raad en zijn Ariane beleefden dertienaar geleden hun laatste Rijnreis, uitgenodigd op de Sayonara van Piet de Korte. De oudvoorzitter van de Rijnvaart-examencommissie ging eens kijken of er nog wat veranderd is. “Als je op een sleepboot bent groot geworden, verleer je het varen niet. Je had de verantwoording voor de sleep.” Nadien maakte hij carrière bij Van Ommeren. Dokmeester Pierre Verberght was tot hiertoe de begeleider van een 28 leden tellend gezelschap uit België, middels een film over de Norma van Kees Grinwis over het wel en wee van de containervaart, informeerde hij het gezelschap met wat er komen ging. Walter Behiels voer van 1956 tot 19 op de Bewi over vele vaarwateren; hij zag echter nog nooit de Rijn vanaf het water. Alexander van Lembergen van de spits Hidalgo, in 1999 voor anker gegaan, bevoer de Rijn via Mulhouse en geraakte soms in Hamburg. De Belgische opkomst bestaat uit leden van het Schippersgilde, gevestigd in het Antwerpse Kerkschip. Ook een dokmeester en docenten in de leer der scheepvaart waren van de partij. Govert Tukker en echtgenote ‘gooiden de boot los’ en lieten de productie van roeiboten – twee per week – in de steek; nog nooit hadden zij een Rijnreis gemaakt. Al 52 jaar maakt Tukker hetzelfde model. Brandvrije boten zijn een must in de tankvaart, de ex-havenmeester van Gorinchem – eveneens aan tafel – beaamt dat. 110 experts Voor Marinus de Korte was het veertig jaar geleden dat hij naar Basel voer. Kembs, in 1928 gebouwd, was de eerste sluis! Ook Daan van Gent van de Blue Boat Company (Amsterdamse stadsrondvaarten) heeft zijn Rijnpatent nog eens afgestoft. Kapitein Erik Izelaar, op het water geboren, vaart samen met zijn partner op de Switzerland. Beiden hebben een eigenaarsdeel, samen met Alexander Durinck. Sinds een goed jaar vaart de Switzerland II onder de naam van deze nieuwe eigenaars met de vlag van Scylla Tours in top. Schippersdochter Gabriëlle Bronsema zegt: “Het is fantastisch deze reis als Rivers & Cruising voor Vereniging ‘De Binnenvaart’ te mogen organiseren. Ik vind het leuk om zelf mee te gaan.” Sommige gasten herkennen haar van vroeger toen het nog een klein meisje was. Alexander Durinck en kapitein Erik Izelaar van de Switserland II. (foto’s Johan de Witte) Jos Hubens gunde het Gabriëlle. “In individuele reizen zijn we sterk. Op basis van de wensen van klanten zoeken we gericht en slaan we aan het organiseren. We begeleiden de gasten optimaal. Socialiseren hoeft hier niet, we hebben hier 110 experts aan boord.” steeds vol met veel gouden strepen en een borst vol met kleurige lintjes. We hadden natuurlijk ook een machinist om de drie diesels te verzorgen. De cateringstaf bestond uit Engelsen. Mijn gage was 45 gulden per maand, maar ik kwam uit op ruim 100 gulden dankzij mijn aandeel uit de fooienpot. Ik denk nog vaak met veel plezier terug aan die tijd, want de Rijnvaart was toen zeer leuk en mooi om te zien. De zwaar rokende radersleepboten van Rhenus, Greitz, August Stinnes, Fendel, de Fransozen, de Schweizerischen en Damco (?) en SHV waren imposant om te zien als ze hun zwaar afgeladen kasten omhoog trokken. Er is natuurlijk zeer veel veranderd op de Rijn en ik denk er dan ook serieus over om eens een reis te maken op een van die moderne cruiseschepen. Ik lees praktisch ieder twee weken uw krant (en die van uw concurrent). Want al heb ik dan bijna veertig jaar op zee gevaren, die paar weken op de Rijn behoren nog steeds tot een van mijn leukste tijden op het water. Kees Zwart, Rotterdam

De Binnenvaartkrant 24 8 april 2008 Binnenvaart in Thailand Muggen en mastodonten op de Chao Phraya (1) DOOR FRANK ANTONIE VAN ALPHEN De binnenvaartschepen die hier in Bangkok over de Chao Phraya varen, zien er fantastisch lomp uit. Tenminste: de schepen die vandáág over de rivier varen. Waarschijnlijk vervoeren ze rijst, zoals de oude rijstaken, de ‘reua mekala’. Zo werd dit soort schepen vroeger genoemd, in dagen dat Thailand nog Siam heette, las ik later in een lexicon. De afstammelingen zien we hier vandaag varen: plompe, metalen schoenendozen, van kop tot kont rondom met autobanden getooid. Geen hout moet tegen een stootje kunnen, maar rubber. Van een zeeg is nauwelijks sprake; de schepen zien eruit als enorme bakken om specie in te maken. Ze ogen roestig, gedeukt en gebocheld; het laatste laagje verf lijkt er voor de Tweede Wereldoorlog op gezet. Het zijn brede vaartuigen die diepgeladen, met teveel exemplaren en met een te lange steek achter één te kleine sleepboot hangen. Achterop de sleepschepen, boven de roef, hangen grote lappen wit doek als bescherming tegen de brandende zon. Alsof kunstenaar Christo de achterwoning heeft ingepakt. Het moet echt stikkend heet zijn aan boord. In je airconditioned hotel kom je al zwetend onder de douche vandaan, laat staan hoe het op zo’n schip moet zijn. Ook na Vorig jaar bezochten schrijver Frank Antonie van Alphen en fotografe Manon Bruininga Thailand. In een korte serie doen ze verslag van hun ervaringen daar. een duik in de rivier moet je als een zachtgekookt ei uit het water komen. Maar er is geen sprake van een duik, het is gewoon te heet om te bewegen. En dan is het al helemaal niet te doen om de boel aan boord een lik verf te geven. Er is alleen maar tijd om uit de zon te zitten. Metalen schoenendozen, van kop tot kont rondom met autobanden getooid. (foto Manon Bruinsma) Als je goed kijkt, zie je hier en daar het lachende gezicht van een Thaise varensman onder het witte doek uit spieken; een vrolijk gezicht, ondanks de hitte; een zwaaiend gezicht. En wij zwaaien vrolijk terug. Achter de Thaise lach gaat een hoop schuil: vriendelijkheid, zakelijke motieven, ritueel, gewoonte, misleiding, hoop op een leuke fooi; Boeddha die lacht. We lachen van long-tail boat naar sleepschip. Sommige van die grote bakken hebben een klein soort hondenhok op de kop staan, zelfs voor een hond een onmogelijk verblijf bij deze temperaturen. Het lijkt wel zo’n wreed zweethok waarmee Japanse kampcommandanten in de Tweede Wereldoorlog hun gevangenen straften, door ze er dagenlang in op te sluiten, onder de brandende zon. Waarschijnlijk is het gewoon een soort erf, waarin gereedschap ligt. Of proviand, al is dat niet aannemelijk met deze hitte. Het vuile water van de Chao Phraya CONSTRUCTION & SHIPPING INDUSTRY Hét platform voor techniek, installatie en constructie in een regio die zich kenmerkt door een brede maritieme industrie 6, 7 en 8 mei 2008 www.evenementenhalgorinchem.nl waait verkoelend in mijn gezicht, door de plotse vaart die een longtail boat van dichtbij maakt. De buitenboordmotor met die vreemd lange schroefas hangt als een grote neuzelende libel in het water. Met enige regelmaat varen andere lange, kleurige boten langs. Ze brengen toeristen van steiger naar steiger, van markt naar bezienswaardigheid. De slanke long-tail boat is voor de toerist een goede manier om in Bangkok snel vooruit te komen. Maar die plompe sleepschepen zullen hun bestemming nog steeds niet hebben bereikt als wij eenmaal terug in Holland zijn – zo langzaam zijn ze. Zo lijkt het althans, op deze door hitte vertraagde dag. Vakbeurs een regionaal platform waar ondernemers en relaties uit de technische, metaalverwerkende en maritieme branche Exposanten Producenten, importeurs, groothandelaren, constructeurs Bezoekers Deze vakbeurs richt zich onder andere op branchege relateerde bedrijven uit een breed technisch industrieel Openingstijden EVENEMENTENHAL GORINCHEM FRANKLINWEG 2, 4207 HZ GORINCHEM De Binnenvaartkrant 25 8 april 2008 RuGotech verlegt ‘leiding’ van Klundert naar Zevenbergen DOOR JOHAN DE WITTE Op een industrieterrein aan de Campagneweg in Zevenbergen vormt zich een klein clubje. Goof Leijten, in witte jas gekleed voor de ceremonie, begeeft zich in de focus van zijn echtgenote en zoon naar de bouwplaats en slaat de eerste paal in de grond voor het nieuwe kantoorbedrijfspand van RuGotech. “Een stap in je carrière. Wie had dat ooit gedacht!” Natuurlijk is er op geproost, net als bij een schip. RuGotech Pijpleidingen groeide zonder uitbreidingsmogelijkheden in Klundert uit zijn jas. Efficiënt werken betekent voor het bedrijf magazijn, assemblageruimte, lascabine, kantine en kantoor onder één dak hebben. In Klundert gingen vader Goof en zoon Rudy (de Ru en Go voor tech) in 2003 van start met een Multi Cat bij Bodewes Millingen. Een mosselkotter volgde. DOOR DOROTHÉ VAN GEEMERT Duurzaamheid. Dat was het sleutelwoord waar het allemaal om draaide tijdens het jaarlijkse Havencongres, door Amports en Haven Amsterdam gehouden in de hoofdstedelijke St. Olofskapel. Duurzaamheid op het gebied van milieu, natuur en ondernemerschap. Een aantal sprekers liet zijn licht schijnen op wat zij zien als duurzaamheid binnen de wereld van haven en transport. CDA-Europarlementariër Corien Wortmann beet het spits af en complimenteerde de aanwezigen met de mooie groeicijfers van de Amsterdamse zeehavens. Aangezien 90 procent van de Europese handel verloopt via de Europese havens en enorme groei wordt verwacht in de komende jaren wordt veel gevraagd van de beschikbare ruimte en het milieu, aldus Wortmann. De samenwerking tussen de beide aspecten en goed ondernemerschap is daarom cruciaal. Knokken In dat jaar draaide de wereld nog gewoon en was het knokken voor een opdracht. Ze waren blij met een Tricolore en de Va-Banque, waarvan de eigenaar hen op de proefvaart complimenteerde en vergeleek met Overtoom, als waarborg voor snelle installatiekwaliteit. Inmiddels zit RuGotech tijdens inbouwbesprekingen vast aan tafel bij Dolderman, is het bedrijf hofleverancier van Teamco en maakt het prefab-leidingwerk voor Bode- Goof en Rudy Leijten. (foto’s Johan de Witte) wes. Met tien médewerkers die als dingwerkuniversiteit’ confronteerde hem met alle facetten van het het moet dag en nacht stáán voor RuGotech worden er dit jaar 25 vak. schepen geïnstalleerd. Het firmakenmerk: snelle afronding, hoog- onder andere aan Nedlloyd-sche- Hij bleef er dertien jaar en werkte waardige kwaliteit in combinatie pen. Voordat hij het idee opvatte voordelig en, last but not least, betrouwbaarheid. beginnen, zou hij nog vijftien jaar om met zijn zoon voor zichzelf te Goof Leijten is niet gisteren pas begonnen. In 1970 liep hij als pijp- paar jaar bij GTI Seton met het fe- bij Merwestroom Piping en een bewerker op de werkvloer van Van nomeen leiding in de weer zijn en der Giessen-de Noord. Deze ‘lei- er als ‘prof’ in promoveren. Duurzaamheid is sleutelwoord tijdens havencongres Amsterdam Wortmann meldde ook nog dat de binnenvaart hoog op de Europese agenda staat en er serieus wordt gezocht naar oplossingen voor de knelpunten in de vaarwegen. Vraagtekens Een ander belangrijk punt is volgens haar het gebrek aan transparantie, vooral bij de Zuid-Europese havens. Bij Antwerpen worden trouwens ook vraagtekens gezet, zei ze. “Hierdoor rijzen er klachten en problemen tussen de Europese havens onderling.” De Amsterdamse wethouder Lodewijk Asscher, die niet alleen Financiën maar ook de belangen van de haven en Schiphol behartigt, pleitte voor een duurzame ontwikkeling van de haven, maar wel met ruimte voor groei. “We moeten tot 125 miljoen ton overslag achter de sluizen groeien. De nieuwe sluis moet Westpoortbus rijdt op biodiesel De eerste bus op biobrandstof in de Amsterdamse haven is een feit. Op initiatief van de Stichting Westpoort Bereikbaar en in samenwerking met touringcarbedrijf Oad en biobrandstofproducent Greenmills zijn twee bussen geschikt gemaakt voor het rijden op biodiesel. Als de proef een succes blijkt, overweegt Oad om met een groot deel van zijn wagenpark op biodiesel over te stappen. De Stichting Westpoort Bereikbaar is door Haven Amsterdam, de regionale en provinciale overheden en het bedrijfsleven in het leven geroepen om de bereikbaarheid van Westpoort te verbeteren door collectief woonwerkvervoer. Vijf jaar geleden maakte de Westpoortbus zijn eerste rit. Nu is het een reguliere vervoersdienst met zeventien aangesloten bedrijven, die dagelijks met 120 ritten gemiddeld 800 passagiers vervoert. Toen Rudy Leijten aangaf met hem in zee te willen, tekenden ze binnen één jaar een huurcontract voor de locatie aan de Prins Willemstraat in Klundert. RuGotech Pijpleidingen was een feit. Artist impression Wanneer Goof Leijten door een machinekamer loopt, vult hij zonder meetlat maar met visie van een artiest de beschikbare plaatsen in er dus komen. We spreken hier niet over een nieuw project, maar over achterstallig onderhoud”, stelde Asscher. Anne-Marie Rakhorst, directeur van Search Ingenieursbureau en voormalig Zakenvrouw van het Jaar, wees op de bevolkingsaanwas – we gaan naar de 9 miljard – en de daarbij horende toenemende vraag naar grondstoffen. Als de productie steeds neemt van de wereld en niets teruggeeft, houdt het een keertje op. We moeten volgens haar mensen opleiden voor duurzame ontwikkelingen en daar ook geld voor uittrekken. met leidingwerk en afsluiters. Hij ‘schildert’ pijpen tussen frames, tanks en pompequipment. Als hij weer aan de wal stapt, zit het als een ‘artist impression’ in zijn hoofd. Na veertig jaar ervaring schijnt dat te kunnen. Wanneer Goof iets over leidingwerk vertelt, leest hij voor uit eigen werk. Een schip leeft door zijn aderen, ofwel leidingen. “Wij zetten de hele leidingstraat spanningsvrij aan dek, inclusief de flens. We doen dat met een aantal buitengewoon gemotiveerde medewerkers, die vinden dat goed werk afleveren, hun eigen zaak is”, zegt Goof. Rudy bepaalt op kantoor mede de richting, hoe de weg en bochten in de leidingen van RuGotech lopen en houdt de zaak administratief op orde. Hij zegt: ”Iedere week gaan we samen de locaties langs waar we werken. Contact houden, kijken en luisteren wat er aan boord speelt; het werkt! Het is een bedrijf waar we hartstikke trots op zijn.” Week 26 is de oplevering van het 700 m2 grote, nieuwe pand in Zevenbergen. Daarna volgt de verhuizing en in week 30 gaat de deur los. Op zaterdag 6 september ‘verlegt RuGotech de leiding van Klundert naar Zevenbergen’ en presenteert het bedrijf zich aan de Campagneweg voor klanten, relaties en leveranciers met een open dag. Viering van het vijfjarig bestaan van de firma zit eveneens in de pijpleiding. Of er druk genoeg op staat, blijft nog een verrassing. Benzinemarkt Aan het eind van het congres was er een paneldiscussie met Hans Gerson (Haven Amsterdam), Martin Versteeg (Sitos Group), John Grin (Universiteit van Amsterdam), en Michiel van Ravenstein (Vopak Terminals). De vragen uit de zaal hadden vooral betrekking op de stankoverlast van de oliehaven en de vraag hoe er beter omgesprongen kan worden met de nog beschikbare ruimte. Van Ravenstein benadrukte dat de stankoverlast door nieuwe ontwikkelingen vanaf 2009 zal verminderen. Hij zei het jammer te vinden dat het door het grondwater niet mogelijk is de olieproducten ondergronds op te slaan en dat ook pijpleidingen ondergronds gevaarlijk zijn: ze kunnen gaan lekken. Verder stelde hij dat je niet moet morrelen aan een goedlopend segment – en dat is de al dertig jaar in Amsterdam existerende benzinemarkt – omdat je anders misschien niet meer aan de vraag kunt voldoen. Ruimte Voor het vinden van ruimte in het havengebied zijn er volgens directeur Gerson van Haven Amsterdam twee mogelijkheden. De eerste is kijken of bedrijven die geen kade nodig hebben, verplaatst kunnen worden, zodat alleen natte bedrijven kades ter beschikking krijgen. De tweede is uitbreiding van de haven naar het centrum of juist meer richting het westen.

Binnenvaartkrant