Views
4 years ago

2005-10

  • Text
  • Jaar
  • Schip
  • Binnenvaart
  • Binnenvaartkrant
  • Pagina
  • Schepen
  • Rotterdam
  • Nieuwe
  • Vaart
  • Nederland

DE BINNENVAARTKRANT

DE BINNENVAARTKRANT PAGINA 44 10 MEI 2005 Wij wensen Van Dorsten.Rowland veel succes met de Vopak.Rowland scheepsreparatie / scheepsnieuwbouw Ballastsystemen GTI SETON PIJPLEIDINGEN Suytbroeck Advies Verzekeringen, Hypotheken, Pensioenen W U U S T W E Z E L GESPECIALISEERDE REINIGINGSMIDDELEN ING BANK Rotterdam

DE BINNENVAARTKRANT PAGINA 45 10 MEI 2005 Vopak.Rowland (Vervolg van pagina 43) Ondanks alles wat er gebeurd is, staat er wat Van Dorsten betreft nog een ontmoeting op het programma. ‘Tijdens de bouw gingen wij regelmatig na een bespreking lunchen en altijd wilde zij per se betalen. Ik mocht, zo zei ze dan, het laatste etentje betalen, bij de aflevering. Nou, dat etentje wil ik haar, ondanks alles, toch nog aanbieden.’ Mercator-project Gerard van Dorsten. (foto’s Jan Johan ten Have) Gerard van Dorsten komt uit een schippersfamilie. In 1928 begon opa Gerard van Dorsten in de beurtvaart in Rotterdam. Hij richtte Transportonderneming Van Dorsten op. Dit bedrijf nam zoon Klaas in 1953 over, na het kort na elkaar overlijden van zijn vader en moeder. Klaas was toen negentien en kostwinner voor zijn broer en zussen. Later kocht hij de erven uit en voer hij tot 1962 op de luxemotor Zeemeeuw. In dat jaar liet Van Dorsten senior een nieuwe kempenaar bouwen, wederom de Zeemeeuw. Tijdens de bouw van dit schip besloot hij er een tanker van te maken. Er werd een tank ingebouwd, waardoor dit een dubbelwandige tanker werd. De Spijkerplaat van Shell werd in 1984 overgenomen en omgedoopt tot Zeemeeuw. Ook Gerard nam een belang in dit schip, waarmee hij officieel in de zaak kwam. Gerard werd 1997 volledig eigenaar van de onderneming. Hij besloot te stoppen met het vervoer van minerale oliën en het schip volledig te verbouwen tot dubbelwandige type- C-tanker van 2007 ton: ‘Ik vond dat het bestaande schip met zijn 1384 ton niet genoeg rendeerde in de minerale vervoersmarkt. Ik sloot een tienjarig contract met Broere, nu Vopak.’ De totaal vernieuwde Zeemeeuw werd in 1999 in gebruik genomen. Op dat moment had Gerard al in gedachten dat hij wilde uitbreiden met een nieuwbouwschip. Vopak wist dit en benaderde hem toen er sprake was van het Mercatorproject: de bouw van vijf tankers voor de vaart op Zuid-België en Noord-Frankrijk. Vopak legde de contacten met Maas en Van Dorsten tekende het contract in november 2002. Van Dorsten: ‘Snel werd bij Vopak duidelijk dat de samenwerking problematisch zou worden. Al bij de bouw van de eerste, de Frisia, ging het mis. De Rowland zou de tweede zijn, maar daar kwamen plotseling twee casco’s voor Chemgas en de Julia Sara (een Mercator-schip) tussendoor. Dat laatste schip vaart dus nog steeds niet.’ De Vopak.Rowland gaat voor Vopak varen voor de chemische industrie in Zuid-België en Noord-Frankrijk. Dat gebeurt nu nog grotendeels met enkelwandige schepen omdat er een gebrek was aan dubbelwandige schepen die voldoen aan de maximale afmetingen voor dat vaargebied. Dit schip voldoet, met zijn lengte van 82 meter, breedte van 10,20 meter en hoogte van 4,20 meter wél. Bij een inzinking van 3,20 meter heeft het schip een tonnage van 1725. De Vopak.Rowland wordt voortbewogen door een Caterpillar 3508 van 1050 pk. Het schip is uitgerust met een Cefic-systeem. Dat houdt in dat de afsluiters bij het hoofdmanifold automatisch worden bediend. Zij worden aangestuurd door het tankalarmeringssysteem. Bij hoogniveaualarm lopen de afsluiters dicht, waardoor de kans op een overloper wordt geminimaliseerd. Ook wanneer er bij de walinstallatie een noodsituatie is, lopen door dit systeem de hoofdafsluiters dicht. Engelandvaarder bereikte na 57 jaar alsnog de overkant De “Grote Oversteek” Sommige Engelandvaarders haalden het wel, anderen haalden het niet. Jan Eigeman haalde het tot zijn grote frustratie niet. Na drie pogingen de Noordzee over te steken werd hij gearresteerd, en in een Duits werkkamp geïnterneerd. Alhoewel niet gehaald? Eén van zijn zoons, Johan Eigeman, verhaalt over de emotionele reis van zijn vader en vijftien lotgenoten, 57 jaar na dato. Hoe een jongeman na de inval van de Duitsers er niet in slaagde het vrije Engeland te bereiken, maar op hoge leeftijd toch de “Grote Oversteek” wist te maken. Per roeiboot, met een zeilboot, zelfs per kano wisten sommige durfals de Britse kust te halen. Om van daaruit tegen de Duitsers te vechten. Maar lang niet alle Engelandvaarders hadden geluk; velen verdwenen in de golven. Of werden gearresteerd. Door Frank Anthonie van Alphen Op 29 mei 1941 werd Jan Eigeman opgepakt, samen met Walther ter Schiphorst, Wim Sap en Max Weehuizen. Op 9 mei 1998 pas werd voet op Britse bodem gezet. Een oud vissersschip, de Regina Maris, was door de familie gecharterd voor de psychologische reparatie van de mislukte onderneming van weleer. Om – door de camera’s van de NCRV gevolgd – het Noordzeekanaal door te steken, en alsnog de overkant te bereiken: het kustplaatsje Lowestoft, vlakbij Norwich. Naast de pers was ook een traumateam van twee psychiatrische verpleegkundigen aanwezig, gespecialiseerd in de opvang van veteranen en oorlogslachtoffers. Want die herinneringen aan de donkere dagen van toen zouden natuurlijk een hoop losmaken. Er werd ’s nachts vertrokken om de oorspronkelijke omstandigheden te benaderen. Hoe was de sfeer aan boord van de driemaster toen deze, uit Amsterdam via IJmuiden vertrokken, steeds dichter bij het doel geraakte? ‘Ik had de rol van manusje en redder van alles op me genomen, en was niet zozeer bezig met emoties alswel met het algeheel welbevinden,’ vertelt zoon Johannes Eigeman. ‘Dit werd naarmate we dichter bij de kust kwamen steeds makkelijker. Alhoewel de beslissing van de schipper om bij de visafslag af te meren, mij in eerste instantie niet beviel. Het werd daardoor wel een spannende en illegaal aanvoelende aankomst. Echter zonder groots onthaal, wat in een normale haven vrijwel zeker wel het geval zou zijn geweest.’ Hoe was het om uw vader eindelijk na zo lange tijd de kade van Lowestoft op te zien lopen? ‘Hoe oud en gebrekkig hij toen al was, en ook behoorlijk uitgeput van de interviews met Netwerk en de angst die hij bijna niet meer kon verbergen dat er alsnog iets fout zou gaan, ging hij op zijn reserves en met zijn koppige volle verstand, alleen de loopplank op en aan land. Een Engelse douanebeambte in uniform kwam aangeslenterd, de eerste en enige official die ik daar heb gezien trouwens. Deze man kwam op mijn vader aflopen en gaf hem een ferme hand, zoals ook in de Netwerk-uitzending te zien was. Het leek wel of toen pas een grote last van hem afgleed. Een katholieke en nog fieve oud-Engelandvaarder die ook mee was, zei nog: 'Moet je de grond niet kussen?' ' Nee hoor ik ben de paus toch niet!' Waarop iedereen schaterend in lachen uitbarstte en de spanning echt gebroken was.’ Sommige oudere inwoners van Lowestoft wisten zich nog wel ‘vreemdelingen’ te herinneren, die Engelandvaarders die het wel gehaald hadden. De jongere generatie niet. Bent u bang dat gebeurtenissen als deze worden vergeten? ‘Ik ben daar niet bang voor, dat heeft volgens mij weinig nut. Er is over geschreven, de Netwerk-reportage…er is trouwens ook nog een privévideo-opname met veel meer materiaal in mijn bezit; zeker waard om vaker te bekijken, ook voor de achterblijvers die niet aanwezig konden zijn bij de Engelandvaart van 1998.’ Hoe lang heeft de hele oversteek eigenlijk geduurd? ‘Inclusief het vijf à zes uur durende verblijf in Lowestoft heeft de tocht volgens mij zo’n 55 uur geduurd. Het was een wel zeer succesvolle tocht.’ Er is toch een boek over geschreven? ‘Dat boek wil ik graag lezen. Ik weet wel van een blaadje, Prettig Weekend, en dat er een geschiedenisstudente mee was, Agnes Dessing. Zij wilde afstuderen op dit onderwerp. Zij heeft een paar erg diepgaande gesprekken met mijn vader gehad tijdens de overtocht. Het boek, Tulpen voor Wilhelmina is pas vorig jaar september uitgegeven en ze is er op gepromoveerd. In haar boek wordt mijn vader wel genoemd maar hij schijnt niet prominent in beeld gebracht te zijn. Het is een wetenschappelijk boek over de Engelandvaarders die het wel gehaald hebben in de oorlog. En ook over de ongeveer zeshonderd mensen die het hebben geprobeerd. Er is trouwens nóg een boek verschenen – al eerder geschreven – en dat heet Vrijheid achter de horizon. Helend De symbolische oversteek werkte helend voor de Engelandvaarders. (Overigens: niet alleen diegenen die slaagden mochten zich zo noemen, ook diegenen die het niet haalden). ‘Deze voor hem en ook voor alle betrokkenen toch soms hachelijk lijkende onderneming, is goed geweest voor mijn vaders – en ook onze – zielerust. Zijn verdere korte leven zou volgens mij anders veel ondraaglijker zijn geweest.’ In oktober 1998 kreeg Jan Eigeman een herseninfarct. In april 2000 is hij overleden. ‘Hij heeft in die voor hemzelf en zijn directe omgeving zware tijd, nog veel plezier beleefd aan dat onomkeerbare roemruchtige stukje geschiedenis.’ Een geschiedenis die de familie Eigeman, Engelandvaarders en bemanning, met deze Grote Oversteek hebben herschreven.

Binnenvaartkrant