Views
3 years ago

2016-26-Kerst

  • Text
  • December
  • Jaar
  • Binnenvaartkrant
  • Binnenvaart
  • Kerst
  • Wensen
  • Nieuwe
  • Rotterdam
  • Goed
  • Feestdagen

De Binnenvaartkrant 27

De Binnenvaartkrant 27 Kerst 46 20 december 2016 Inclusief 100 jaar ervaring Met Volvo Penta heeft u het grote voordeel van een geïntegreerd totaal pakket. De aandrijving, aansturing en stroomvoorziening aan boord naadloos samen. Ongeëvenaard manoeuvreren en maximale uptime zijn gegarandeerd. uptime on time Maar nu genieten van de feestdagen Als betrouwbaarheid en prestaties tellen www.volvopenta.com • Voor kleine tot ingrijpende reparaties en compleet onderhoud • Helling 120 meter • Groot schroevendok • Scheepsluiken • Havenservice • Stalen vloeren • Alle reparaties boven de waterlijn Prettige feestdagen en een voorspoedig 2017 Niessen - Postbus 188 | 3330 AD Zwijndrecht | Telefoon. (078) 612 48 33 | Fax. (078) 619 53 42 't Ambacht - Noordeinde 3, Postbus 14 | 3341 LW Hendrik-Ido-Ambacht | Telefoon. (078) 681 41 77 | Fax. (078) 681 50 56

De Binnenvaartkrant 26Kerst 47 20 december 2016 Wilma van der Veen maakt tijdsdocument van haar jeugd op de Leo III “Een boot praat niet, maar vertelt wel” DOOR FRANK ANTONIE VAN ALPHEN Een stamtafelverteller is zij niet. Nou ja, Wilma van der Veen vertelt wel, maar dan net even anders. Zij laat verhalen in woord en in beeld de revue passeren; anekdotes. Ze spit door archieven, op zoek naar andermans leven; gaat op sjouw om belevenissen van anderen op te tekenen. Het was onvermijdelijk dat op een dag haar eigen familie van sleepbootschippers aan de beurt moest komen. Op sleepboot de Leo III woonde het zeskoppige gezin. Waltraud, de moeder, was van Duitse afkomst. Dus dat een Hollandse jongen genaamd Leo in 1947 besloot met haar te trouwen, riep nogal emoties op, zo kort na de oorlog. Wilma van der Veen: “Ik heb weinig concrete herinneringen aan het leven aan boord. Wel kan ik me de sfeer voor de geest halen.” Fotoalbums Die terug is te vinden in het boekje dat zij recentelijk uitgebracht: De Leo III, opgroeien op een sleepboot. Het resultaat van bladeren door familiefotoalbums vol verleden tijd. Beelden uit een leven dat niet meer is, maar toch nog bestaat. Uit de nalatenschap van een van haar broers en die van haar ouders, stelde Van der Veen het herinneringsboekje samen. Impressies van een kleine geschiedenis, in anekdotes beschreven vanuit het perspectief van een kleuter. “Het zijn zulke mooie foto’s, het is zo’n mooi tijdsdocument. Daar moest gewoon iets mee gebeuren”, zegt Van der Veen. Haar broer Leo hielp bij de speurtocht door het familiearchief. In het voorwoord schrijft Wilma: “Van sommige foto’s leek het alsof ik ze voor het eerst zag. Ik ben gaan uitzoeken waar ze gemaakt zijn. Ik heb er ontbrekende beelden aan toegevoegd.” Herinneringen Er werden vervolgens teksten geschreven, “want een boot praat niet, maar vertelt wel.” Zo was het verhaal van De Leo III, opgroeien op een sleepboot geboren. Met anekdotes die naar water ruiken en teer en waarin je even de stem van je moeder hoort. Al weet je niet precies meer wat ze zegt. “Zo herinner ik me ook nog het geluid van de MWM die in de sleepboot stond. Later kwam er een ABC in te staan. Die motor klonk toch net een beetje anders.” Herinneringen, herinneringen. Voor dat ze bleek worden kun je ze maar beter vastleggen. Op aandringen van buren en vrienden besloot Van der Veen wat meer te doen dan het samenstellen van een boekje alleen: een boekpresentatie en een tentoonstelling. Expositie De aan De Leo III, opgroeien op een sleepboot gekoppelde expositie is nog tot eind december te zien in de Nijmeegse bibliotheek de Mariënburg. Verder zijn werken van Wilma van der Veen te zien in Boekhandel de Feeks aan de Van Welderenstraat 34, ook in Nijmegen. Daar vond zaterdag 17 december de presentatie van haar boekje plaats. Uiteraard was er ook een signeersessie (lees het verslag hieronder). De jonge Wilma: in de kost. Dubbeldam 1962. (privéarchief) Wilma: “Het zijn zulke mooie foto’s. Daar moest gewoon iets mee gebeuren.” (foto Manon Bruininga) Het boekje is te koop bij Boekhandel de Feeks, Van Welderenstraat 34, Nijmegen. Kijk voor meer informatie op www.bewogenbeeld.nl. Wilma, aan boord van de Leo III. (privéarchief) Een sleepboot in een boekwinkel DOOR FRANK ANTONIE VAN ALPHEN “Even testen hoor”, probeert Wilma van der Veen haar compacte geluidsinstallatie uit. Welke geluiden we te horen gaan krijgen, zullen we weldra weten. Het is zaterdag 17 december en gezellig druk in de Nijmeegse Boekhandel de Feeks. De genodigden wachten in spanning af wat er komen gaat. Want hoe is dat leven eigenlijk op een sleepboot? Hoe is dat om op te groeien aan boord van een schip? Daar komt het antwoord. Wilma van der Veen gaat op de toonbank zitten. Met het laten horen van de nodige motorgeluiden is het tijd de Leo III opnieuw te water te laten. Maar niet voordat die goeie ouwe waterstanden in de vorm van een gedicht worden voorgedragen. Door gastspreker Clem Bongers. Gegrinnik gaat om. Sommigen horen die waterstanden overduidelijk voor het eerst van hun leven. Zwemmen Dan is de beurt aan het middelpunt van deze zaterdagnamiddag: “Ik herinner me die waterstanden nog wel, al snapte ik er als kind helemaal niks van”, zegt Van der Veen. Maar dat water stroomt nog steeds door haar DNA, zoals ze het zelf uitdrukt. Water waar haar vader overigens niet in kon zwemmen. Haar opa vond het beter dat zoon Leo dat niet leerde, zwemmen. Want als je dat wel kon, zou je minder voorzichtig zijn op de rivier, meende hij. “Maar ik weet niet of hij dat nou echt niet wilde hebben, hoor”, benadrukt zijn kleindochter. Hoewel haar vader niet kon zwemmen, wist hij toch een paar kinderen van de verdrinkingsdood te redden. “Daar was hij heel erg trots op.” Bikken en verven “Ik had drie broers die bikten en verfden en dat wilde ik ook. Maar ik mocht niet. Tegen mij werd gezegd: ga jij je moeder maar helpen. Daarom heb ik nu zo’n hekel aan huishoudelijk werk en hou ik liever een hamer en boormachine vast.” De schippersdochter bleef tot haar zesde levensjaar aan boord. Daarna ging zij een heel ander leven leiden en nam ze afscheid van haar jeugdig bestaan op het water. “Dit project geeft een goeie inkijk in het leven van schippers en is een mooi tijdsbeeld. Maar als je dit boekje niet wil kopen, koop je gewoon een ander boekje.” Mensen lachen. Tijd voor de signeersessie. De auteur gaat klaar zitten achter haar tafeltje. De presentatie is goed getimed in de aanloop naar Kerst. De hele boekwinkel vormt een rij om een exemplaar te bemachtigen. Maar nog één ding, Wilma: dat motorgeluid dat je liet horen.... was dat nou een MWM of een ABC?

Binnenvaartkrant