Views
3 years ago

2014-26

  • Text
  • December
  • Rotterdam
  • Jaar
  • Binnenvaartkrant
  • Binnenvaart
  • Nieuwe
  • Wensen
  • Sluis
  • Onze
  • Haven

De Binnenvaartkrant 10

De Binnenvaartkrant 10 16 december 2014

De Binnenvaartkrant 11 16 december 2014 Moederkeszalf (voor mijn moeder, Jaqueline van Alphen-Kerkhoff, 28 juni 1930 – 21 juli 2014) Het is Kerst. Ik ben nog kind en we zijn op bezoek bij vrienden van mijn ouders. Het is vrede op aarde, president Kennedy heeft de wereld behoed voor een nucleaire holocaust. Al is hij alweer een paar jaar dood, de president is nog altijd goed voor een dankbaar gesprek, naast de ballen en engelen van een vredig groene boom. Groen is een kleur die opvalt aan boord van een schip. Groen is een kleur in de verte, op de wal. Maar daar kijk ik nu niet naar. Gefascineerd staar ik in het licht van de grote druipkaars die tussen het kerststalletje en de boom staat. Onder de boom liggen cadeautjes. Een goed kerstcadeau is een cadeau dat je verwacht te krijgen, maar als je het dan ook daadwerkelijk krijgt, weet je pas echt of iemand heel erg van je houdt. We schrijven de jaren dat er in Duitsland nog maar twee soorten witte wijn verkrijgbaar zijn: zoete en minder zoete. En die staan nu beide klaar op de dinertafel. Net als de glazen, ma’s gevulde eieren, de kartoffelsalade, kalte Rippchen en niet te vergeten: het konijn. Gelukkig maar. Wijselijk is deze keer voor een gekocht hoofdgerecht gekozen, omdat vader in de aanloop van een vorige feestelijke gelegenheid besloot zelf de maaltijd te schieten. Met als resultaat een snaterende eend die verwond maar springlevend door pa de hele haven moest worden doorgejaagd, om de arme vogel uit zijn lijden te kunnen verlossen. Met een roeiboot win je dat nooit natuurlijk, hoe hard je ook roeit. Waarom hij voor de reddingsactie een hele roeiboot overboord moest zetten, is me nooit duidelijk geworden. Waarom schoot ma niet gewoon? Ik ben ook nooit meer te weten gekomen of vader het dier uit zijn lijden heeft weten te verlossen. Wel moest hij later voor het kantongerecht van Nijmegen verschijnen wegens verboden wapenbezit. Er werd ook in die tijd ingebroken op schepen. Ik was trots op mijn vader, hij was Old Shatterhand. Dat hij niet goed kon mikken was van secundair belang. Maar ma was een beter schutter, zeker. Zij schoot vanuit de stuurhut zonder problemen een conservenblikje van de kop van onze Frankie-A af. Na het incident met de eend heeft vader nooit meer op een dier willen schieten. ‘Sinds ik de mensen ken, heb ik de dieren lief’, zei hij daarna altijd. Het moet de enige keer zijn geweest dat hij een buks op een levend schepsel heeft gericht. Buiten, achter de hoge ramen van de roef, staan de schaduwen van bergen uitgeknipt tegen de door een raadselachtig schijnsel verlichte hemel. Ik ga even bij een van de ramen staan, hoog op mijn tenen en zie de koplampen van auto’s zoeken in de nacht. Sneeuw valt in de rivier. Achter mij zegt mijn moeder: ‘Kijk eens hoe gezellig, die lichtjes op de bergen.’ Ik kijk weer naar mijn druipkaars. ‘Kom’, zegt mijn fantasie. ‘Die kleuren. Kijk naar die figuren op het formica plafond: Maria, de ezel, Jezus, de schaapjes, de hele kerststal komt tot leven. En wij ook. Het is feest. Welke muziek wordt er eigenlijk gedraaid op de wisselplatenspeler? James Last? Vicky Leandros, Elvis, Blue Diamonds? Ik weet het niet meer. Of misschien The Beatles? De schaduwen op het plafond dansen verder. Intussen vertelt mijn vader over Jan de Klodderaar, de kunstschilder en schipper. Zo wordt hij genoemd door jaloerse collega-schippers. Omdat hij altijd van die lekkere wijven als modellen aan boord heeft. ‘Enkeldiep (illustratie Okalinichenko - Fotolia.com) sta je in de verf als je de roef binnenkomt’, zegt pa. Hij is niet jaloers. Dat hoeft ook niet. ‘Mooie lange vrouw, wild heb ik je gevonden en woest zal ik je verlaten’, bast hij dan vol overtuiging tegen mijn moeder. Als we groot zijn, zullen we alle drie dezelfde stem hebben, mijn vader, mijn broer en ik. Het wordt langzaamaan tijd gezellig te gaan eten. Ik schuif aarzelend van de druipkaars weg als de wildschaar tevoorschijn wordt gehaald. Later wil ik mijn eigen druipkaars hebben. ‘Gezellig’, zegt ma weer en vol overtuiging. Nog wel. Het bevriende echtpaar hangt likkebaardend en met kromgebogen aandacht over het konijn. Vrede op aarde is konijn eten. Voor mij is kerstmis een druipkaars. Een boom is niet eens nodig, eigenlijk. Als de nacht maar vriendelijk en zacht naar beneden dwarrelt met een druipkaars in de buurt. En met je moeder erbij, natuurlijk. En je slecht richtende vader. Mijn broertje ligt al op bed. ‘Waar blijft de matroos?’ vraagt ma. Prompt is er antwoord. ‘Sorry dat ik te laat ben’, weet deze nog net uit te brengen voordat het hels kabaal vloekend losbarst. Op een haar na mist de matroos de pas aangeschafte tv als hij de roef binnendondert. Met zijn dronken hoofd heeft hij een traptreetje of wat overgeslagen. Wild grijpt hij om zich heen, in een poging lijf en lendenen voor onheil te behoeden. Dat mislukt en hij duikt linea recta de kerststal in, KERST-SPECIAL 2014 James Last, Vicky Leandros, Elvis, beide Blue Diamonds en The Beatles met zich meesleurend. Daar ligt hij dan. Met zijn lange latten en gibbonarmen uitgestrekt tussen kerststalattributen, engelenhaar, kapot gevallen kerstballen en een geknakte piek. De puinhoop is compleet. Met open mond liggen mens en konijn op de vloer. De tv mag dan zijn gespaard, maar kerststal, boom, een plastic pick-up met singletjes en een verpeste eettafel zijn een ravage. Mijn druipkaars brandt een smeulend gat in de vloerbedekking. Voordat deze door een volwassene kan worden uitgetrapt, heb ik de kaars al te pakken om mijn vingers flink te verbranden. Terwijl de matroos overeind kreupelt en tevergeefs de ene na de andere bezopen verontschuldiging stamelt, begin ik te piepen en te janken. ‘Ach jongen, wat heb je nou gedaan?’ bukt moeder beschermend over mij heen. ‘Kom maar hier, dan doe ik er wat moederkeszalf op.’ Zij bevochtigt haar vingers en dan mijn vingers. De ravage lijkt opeens minder erg. En die pijn gaat ook wel weer weg. Ik kijk mijn moeder aan en het is goed. Want het is kerst. Moederkeszalf is goed. Frank Antonie van Alphen

Binnenvaartkrant